LAC2010, NLscrum en aanloop XPdays

LAC2010, NLscrum en aanloop XPdays

Zo, het waren een paar flink gevulde dagen achter elkaar!

Voorafgaande aan XPdays op donderdag en vrijdag 25 en 26 november was ik voor Agile Consortium op het LAC2010 op woensdag. Afgesproken was dat ik samen met Frank de stand zou bezetten. Ook zou ik met enkele oud collega’s bij kunnen praten, hetgeen uiteraard gebeurde. Fijne gesprekken gehad. Ook prettig te weten dat iedereen zich door de gebruikelijke waan van de dag weet te werken. Kanjers!

De bedoeling was dat ik vragen van belangstellenden over Agile & business agility zou beantwoorden en de toegevoegde waarde van het AC. Het zijn leuke gesprekken geweest en mooi was dat ik afspraken heb kunnen maken voor een vervolggesprek of informatie uitwisseling.

Gedurende de dag werd mijn stem telkens “minder” en de lucht droger, leek wel. Volgens mij heb ik 3 liter water gedronken en daarnaast de nodige bakjes thee. De catering was weer helemaal prima. Omdat ik bij de stand nodig was, kon ik geen van de sessies meemaken en dat is jammer want ik begrijp dat er enkele hele goede bij zaten.

Van deze LAC dag blijft mij 1 situatie het meest bij.

Een onbekende meneer komt naar onze stand en kijkt naar de uitgestalde informatie. Zoals ik de hele dag door al deed, vroeg ik of ik hem wat informatie over Agile mocht geven. Hij kijkt me vragend aan en antwoord in het Engels dat hij mij niet heeft begrepen. Dus ik herhaal de vraag in het Engels terwijl ondertussen mijn ogen afzakken naar het naamkaartje halverwege zijn pullover. Zie ik dat op het naamkaartje “Philippe Kruchten”staat. Ik verschiet van kleur smileyomdat deze man de RUP goeroe is. “Ow, now I see who you are, you probably don’t have any questions for me”, zeg ik, reik hem mijn hand en ik stel me voor. Op neutrale toon en het gezicht strak in de plooi antwoordde hij dat hij aan het kijken is wat er in NL voor materiaal is over Agile en wijst naar een DSDM boek. Daarop wisselen we wat beleefdheden uit en ontspint zich toch een gesprek want hij wil best wel weten wat er speelt op gebied van Agile in Nederland. Temeer omdat hij gastdocent aan de UV in Amsterdam is en over software ontwikkelingsprocessen doceert. Toch durf ik niet aan hem te vragen wat volgens hem het ene essentiële is dat maakt dat RUP Agile is. Soms ben ik gewoon te verlegen… of had ik sneeky bedoelingen met mijn vraag? Tijd voor introspectie.

Verder is het gesprek met Hans Mulder bijgebleven. In ons gesprek over certificering verwees hij naar aanvraag voor accreditatie door de Vlaams Nederlandse organisatie voor accreditatie. Zou een goede objectieve blik op onze beoogde certificering kunnen hebben. Daar komen we op terug.

Achteraf vond ik het wel jammer dat ik niet mijn eigen boeken van enkele andere methodes mee naar binnen heb genomen of de boeken over meer algemene Agile en Lean onderwerpen. Die lagen in de achterbak van mijn auto omdat ik ze mee wilde nemen naar XPdays. Bedoeling was dat mensen kunnen zien welke boeken mij geïnspireerd hebben voor de inhoud van mijn presentatie aldaar.

Omdat bij Xebia een NLscrum meetup is georganiseerd, neem ik om half vier ’s middags afscheid van mijn medestandhouder Frank en ga op weg naar Hilversum. Daar aangekomen wordt ik hartelijk begroet door Marco die mij bedankt voor mijn hulp bij het ‘regelen’ van een van de presentatoren van vanavond. Zooo prettig is dat, want het voelt nog meer welkom aan dan het gebruikelijk al is, als ik in huize Maupertuus kom. smiley

Opeens zie ik Vincent, een voormalig (project) collega en we kunnen even snel bijpraten over thuis en Deployit. He-le-maal leuk. Ook tref ik een andere Xebiaan, Martin met wie ik samen de scrum master cursus heb gedaan. Hij verbaasd zich erover dat ik zijn naam nog kende, terwijl hij inmiddels flink wat gezichtsbeharing heeft aangekweekt en we in 2007 aan de training deelnamen. Ha, ha, hij weet natuurlijk niet dat ik een goed (door sommige mensen “intimiderend groot” genoemd) geheugen heb voor gezichten, namen en vaak ook heel triviale feitjes. Een ex collega noemde mij zelfs eens ‘marypedia’ Ik beschouwd het maar als een geuzennaam + erg handig voor quizzen. smiley

De avond startte met een presentatie van Patrick Debois, mister DevOps himself en, naar ik begreep, Puppetmaster. Een goed verhaal over waar ontwikkelaars en operationeel beheerders goed met elkaar kunnen optrekken. Wat ik ervan begreep is dat we, net als overal trouwens, met wat meer respect voor elkaar vakmanschap en multidisciplinaire blik een enorm eind verder kunnen komen. Patrick’s medepresentator Jeroen heeft aan de hand van het ITIL raamwerk uitgelegd waar Operations mee te maken heeft en hoe de relatie ligt met de software ontwikkeling. Er werden soms grappige vergelijkingen getrokken. Ik zeg een paar woorden: duckt tape, emmers, nippeltje, chocolademelk. Ondertussen vroeg ik mij af of Vincent en Martin het verhaal niet te ‘algemeen’ vonden. Zij bouwen immers aan een machine dat er voor moet zorgen dat ontwikkelde software bijna 1, 2, 3, in de uitvoeringstand kan worden gezet. Ik zal ze het later eens vragen.

Na de presentaties het – zoals altijd – lekkere dinerbuffet waarna de Open Space startte. In de Open Space sessies kwamen de meer technische details aan te orde, hoe je e.e.a. handen en voeten geeft. Al vlinderend van de ene naar de andere sessie bleken de technische details niet echt aan mij besteed dus hebben Stefan en ik een break out sessie gehouden dat over een heel ander onderwerp ging. Maar dat kan en mag allemaal.smiley

Omdat ik ’s avond nog richting Eindhoven moest rijden vertrok ik rond half negen. De autorit ging voorspoedig hoewel de mevrouw van de GPS hele gekke adviezen gaf ter hoogte van Eindhoven. Ik dacht: “Je bekijkt het maar, ik volg de A2 nog een stukje” Dat was gelukkig de goede aanpak want ik kwam zonder problemen aan in Leende, bij het gouden tulp hotel. Het bleek dat de nieuwe weg sinds 1 week was geopend en de nieuwe route nog niet in de systemen kon zijn opgenomen. Dit hotel ving alle gasten op die niet meer konden worden ondergebracht in de ‘Kapellerput’, waar XP days gehouden zou worden. Na inchecken, mijn spullen naar de kamer gesleept en vervolgens een frisje gaan drinken in de bar.

Even met mijn wederhelft gebeld om de dag door te nemen en elkaar welterusten te wensen. De telefoon verbinding was ramplu. Toch maar de gemiste oproep beantwoord van mijn vriend. Hij kwam met het toffe aanbod om te carpoolen naar XPdays maar ik was dus al gearriveerd. Toen bleek dat hij nog geen overnachting had geregeld heb ik hem geadviseerd om zijn collega te vragen of hij diens kamer in Kapellerput met hem wil delen of een kamer in het golden tulp hotel te boeken. De kamers waren namelijk erg mooi en ruim. Behalve twee eenpersoonsbedden en alle andere faciliteiten had mijn kamer een glazen wand met daarachter een aantrekkelijke diepe badkuip. Je weet wel, waar het water wil tot aan de rand van je kin komt zonder dat je er andere lichaamsdelen voor boven water moet houden om ervoor te zorgen dat het badwater niet door de veiligheidsafvoer weg stroomt. Verder had het hotel een zwembad, solarium en sauna. Luxe hoor!

Rond de klok van 11 uur te bed gegaan en uiteraard slecht geslapen. Doe ik altijd, de eerste nacht in een ‘vreemd’ bed.smiley

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *