XPdays 2010, dag 1

XPdays 2010, dag 1

Om half zes piept mijn telefoon: “opstaan!”. In dit hotel kun je al om 7.00 uur ontbijten, vandaar zo vroeg. Iedere keer een crime om te slapen in een vreemd bed, dat lukt mij de eerste nacht nooit. Eerst even onder het gemalen water, in de kleren, broodje eten en naar Heeze rijden. Mooi ontbijtbuffet. Je kunt zelfs je eigen eitje bakken. Toch wel lastig dat we in een ander hotel moeten slapen. Het had zo veel fijner geweest om ook in Kapellerput te kunnen overnachten. Maar hemelsbreed is het maar een paar kilometer en mw. GPS brengt me precies waar ik moet zijn.smiley

Het voelt als een bijenkorf du moment ik binnenstap. Alle voorbereidingen voor de ontvangst van de deelnemers zijn in volle gang. Ik begroet een aantal bekenden en onbekenden en vraag of ik kan helpen. Op het scrumboard staan een aantal dingen te doen maar die zijn abracadabra voor mij. Bij navraag blijkt dat alles onder controle is en mijn hulp niet nodig. Ik ga daarom thee drinken en zie heel wat bekenden binnendruppelen. Ook ik ga mij melden bij de registratie, kies een persona, maak mijn badge persoonlijk en bestudeer het programma.

Het programma is zo overvol met allerlei interessante sessies dat ik moet kiezen en dat is erg moeilijk. Niettemin kies ik meteen wat ik wil zien en achteraf blijkt dat ik mij daaraan heb gehouden. Na een soort yoga momentje om negen uur start de opening met de 30 seconden durende aankondigingen, die mij er meteen aan herinneren dat ik dat voor morgen ook nog moet bedenken. Fhjoei, geen sinecure, actief meedoen.

Ik heb gekozen voor “the political economy of Agile projects” van Laurens Bonnema. Omdat hij nog onderweg is wachten we allemaal heel rustig en spreken op aangeven van Jurgen af, dat zodra Laurens binnenstapt, we hem verwelkomen met een staande ovatie. Hetgeen geschiedde. Zijn sessie ging over politiek en soorten macht(sspelletjes) in het algemeen. Het is handig om te kunnen omgaan met machtsverhoudingen. Vooral in Agile projecten omdat daar de ‘macht’ naar het team wordt verschoven en PMers dit als verlies kunnen voelen. We hebben het over Machiavelli gehad, de schrijver J. Pfeffer en de toepasselijkheid van de powermatrix van TWG; iets wat ik eigenlijk altijd maak als ik in een groot project kom te werken. Het is immers altijd handig te weten wie je mede- en tegenstanders zijn. Laurens laat ook nog even weten dat de staande ovatie hem geholpen heeft omdat ie flink gestrest was i.v.m. het te laat komen.

Na elke sessie is er een pauze die door iemand met een grote klingelende bel wordt aangekondigd.

De volgende sessie waaraan ik deelneem is die van Pierluigi Pugliese en Yves Hanoulle, “soft skills essensials for software craftsmen’. De toon wordt even gezet door na te gaan in hoeverre Agile coaches zich richten op individuen, wat bijzonder gering blijkt te zijn. De nadruk ligt op teams. Vandaar. Uiteraard zijn de soft skills afhankelijk van de communicatievaardigheden van het individu, de condities die daarvoor geschapen worden, de focus erop en de technieken die er zijn. Drie van die technieken worden min of meer behandeld: We schieten een beetje langs actief luisteren door het status spel te spelen. Boven, gelijk, onder. Er wordt enige aandacht besteed aan solutions thinking. Dat je vooral in oplossingen denkt, hoe iets eruit ziet als het wel gelukt is. In mijn hoofd schiet steeds het idee binnen dat je toch ook eerst enige aandacht aan het probleem moet besteden; het minimaal moet identificeren, voor je in de oplosstand schiet. Enfin, ik begrijp de boodschap; je moet niet in het probleem blijven hangen. Vooral de transactionele analyse krijgt aandacht. Ouder, volwassene, kind, tja dat gaf een déjà vu. Die heb ik in de managementcursus en training ‘persoonlijk projecten leiden’ al uit en te na geoefend. Zo zeer zelfs dat ik erg veel moeite moest doen om mij als kind of ouder op te stellen tegen mijn gesprekpartner. Ik praat het liefst altijd als volwassene, ook tegen een kind. Bovendien kwamen we hier deels terug op het status spel. De uitspraken wrongen hier en daar maar ik kon mijn klep op elkaar houden. Voor degene die hier voor het eerst van horen en zien is het immers waardevolsmiley.

Na de goedverzorgde lunch wederom de 30 seconden intro’s voor ‘s middags, en weer een rek en strek oefening. De derde sessie van de dag voor mij is “the challenging Fridge – dealing with systemes dynamics’ van Christophe Thibaut en Mathieu Gandin. Wij moesten in de groep een programma bedienen om de temperatuur van een koelhuis te regelen zonder te weten wat het effect van onze ingrepen waren. Het systeem was een black box en we constateerden ook een vertraging in de tijd van handeling en effect. Uiteindelijk hebben we wel de opdracht met succes kunnen afronden. We kregen een aantal symbolen aangereikt om een systeem en de dynamiek daarin te beschrijven. Ik vond dit een leuke sessie met name omdat het één manier is om systeemdenken te oefenen / promoten

De laatste sessie van de dag die ik gevolgd heb was “storymapping in practice” door Serge Baumont en Marco Mulder. Daar hebben we geoefend in het opknippen van stories. Gelukkig kregen we hulp want dat was niet zo eenvoudig. Daarna hebben we sprints gepland op basis van wat minimaal nodig was. Ik had geen seconde tijd om aantekeningen te maken. Lekker interactief dus. Waardevol ook omdat je hiermee ervaring kunt krijgen in het bedenken van de meest simpele oplossing om vervolgens meer gesofisticeerde uitwerkingen te maken. Helemaal in de geest van het principe “Simplicity–the art of maximizing the amount of work not done–is essential”smiley

Na deze laatste sessie weer een yoga oefening en de afsluiting, drankje drinken in de bar en vervolgens het diner. Tussen de sessies door, voor, tijdens en na het diner met enkele mensen goed kunnen bijpraten, flink gelachen en ook nog –met wisselend succes- moppen uitgewisseld. smiley

Om negen uur ’s avonds zou een barkwis starten maar dat liep wat uit. Ik heb nog meegedaan aan de eerste paar vragen van ‘ons’ team. Omdat ik had afgesproken om 10 uur Matteo en nog een Italiaanse man mee te nemen naar het hotel in Leende moest ik ‘vroegtijdig’ stoppen. Ook dan is het vervelend dat je naar een ander hotel moet. Daarnaast wilde ik nog even naar mijn presentatie kijken. De autoramen waren enigszins berijpt en het was mistig. Wij kwamen heelhuids aan bij het hotel.

Met mijn wederhelft ging alles prima hoorde ik door de telefoon en ik heb kort verslag gedaan van mijn belevenissen. Het was een enorm fijne dag. Na door mijn presentatie gelopen te hebben was ik moe en viel zo rond half twaalf in slaap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *